Verrassende zevende ronde voor Rocky

Creed_77637

Skeptisch. Dit woord beschrijft mijn reactie toen ik hoorde dat er nog een Rocky gerelateerde film ging komen. Tot mijn verbazing werd Sylvester Stallone toen genomineerd voor de Oscar. Dit moest toch betekenen dat er een redelijke film achter zou zitten. En dat is ook zo. In een ronde van 130 minuten bokst Ryan Coogler zich naar een overwinning met Creed.

Creed. Het is een achternaam, maar in het dagelijks leven is het natuurlijk ook gewoon een zelfstandig naamwoord. Deze twee samen vormen een jongeman die op zoek is naar zichzelf alsmede een credo om naar te leven. Adonis Johnson wil het maken in de bokswereld zonder te profiteren van zijn vader’s naam. En wie is er dan beter geschikt om hem te begeleiden en te trainen dan de kampioen, Rocky.

Op het eerste oog start de film traag, met name als je een vechtfilm verwacht. Donnie’s zoektocht naar zijn erfenis vindt langzaam een weg naar succes om uiteindelijk uit te monden in een episch gevecht dat je de adem meer dan eens zal benemen. Stallone geeft in dit verhaal de bioscoopganger absoluut waar voor zijn geld, en eerdere vertolkingen van Rocky vallen hierbij in de schaduw. De Oscarnominatie is dan ook absoluut verdiend. Echter, er moet niet vergeten worden dat het verhaal zou moeten draaien om de rol welke vertolkt word door Michael B. Jordan, die van Adonis Johnson. Vooral in de ring overtuigd Jordan met een intensiteit waardoor je helpt met het blocken van een stoot hier of daar. Deze spanning wordt mede verkregen door het camerawerk; goed voorbeeld hiervan is het eerste gevecht wat we te zien krijgen waar het één lang shot is dat om de boksers heen draait. Hoewel deze manier van filmen van een gevecht later niet terugkomt, blijven de boks scenes wervelend.

Iets wat mist in Creed is een duidelijke diepgang voor de hoofdrolspeler. Met name wanneer deze vergeleken wordt met de eerste ontmoeting die we hadden met Rocky mist Donnie een zekere likability. Hoewel er in vogelvlucht over zijn eerste levensjaren gegaan wordt, is al snel te zien hoe hij uiteindelijk echt opgroeit in een luxe omgeving waarna hij een baan vindt in de financiële sector. Het is dan ook niet vreemd dat zijn tegenstander daar een opmerking over maakt, en hoewel het misschien niet helemaal waar is dat alles van een leien dakje gaat voor Donnie is het begrijpelijk dat dit zo overkomt. Donnie heeft een gedeelte van zijn jonge jaren in pleeggezinnen doorgebracht, maar toch lijkt zijn grootste strijd voor te komen uit het feit dat hij niet onder wil doen voor zijn vader Apollo Creed. Echter, mede dankzij Rocky en buurmeisje Bianca komt het verhaal toch goed tot leven.

Na Fruitvale Station verrast Coogler met dit opwindende werk. De opbouw naar de climax is perfect uitgevoerd ondanks het gebrek aan uitdieping van de hoofdpersoon. Creed is een reusachtige comeback voor Stallone en een schitterend debuut voor Donnie “Hollywood” Creed.  Dit is een knaller voor Coogler, en het maakt me bijna verlangen naar een vervolg.

3.5 Stars
januari 24th, 2016
Tags: , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.